وقتی مشخصات نسل جدید پردازندهها و شتابدهندههای AMD را میبینیم، عددهای مربوط به توان مصرفی خیلی زود جلب توجه میکنند.
مثلاً در بعضی مدلهای EPYC 9005، توان طراحیشده به 500 وات رسیده و در خانواده Instinct هم اعداد بسیار بالاتری دیده میشود.
در نگاه اول شاید نتیجه ساده باشد:
هرچه وات بالاتر، مصرف بیشتر و بهرهوری کمتر.
اما این نتیجهگیری همیشه درست نیست.
سؤال مهمتر این است که:
برای انجام یک حجم مشخص از کار، چه مقدار انرژی مصرف میشود؟
ممکن است یک پردازنده یا شتابدهنده پرتوانتر، همان کار را سریعتر انجام دهد یا ظرفیت بیشتری در اختیار سازمان قرار دهد. در این حالت، فقط نگاهکردن به عدد وات تصویر کاملی از بهرهوری نمیدهد.
توان اسمی هم الزاماً به معنی مصرف دائمی یا مصرف کل سرور نیست و بهرهوری واقعی باید بر اساس عملکرد در بار کاری سنجیده شود.
اما در سمت دیگر ماجرا، یک نکته مهمتر وجود دارد:
زیرساخت دیتاسنتر باید توان پشتیبانی از این نسل جدید را داشته باشد.
وقتی یک شتابدهنده به صدها وات و حتی بیش از یک کیلووات میرسد، مسئله فقط انتخاب CPU یا GPU نیست.
• برق رک
• UPS و PDU
• کابلکشی
• منبع تغذیه
• خنککاری
همه این موارد باید از ابتدای طراحی دیده شوند.
اینجاست که تفاوت بین «خرید یک سرور قویتر» و «طراحی یک زیرساخت قابل توسعه» مشخص میشود.
برای بعضی سازمانها، محدودیت اصلی آینده دیگر پردازنده یا حافظه نیست؛ ممکن است برق، سرمایش یا ظرفیت رک تبدیل به عامل تعیینکننده شود.
به نظرم نسل جدید سختافزارهای AI و HPC یک پیام روشن دارد:
معیار تصمیمگیری دیگر فقط Performance نیست؛ Performance per Watt و آمادگی واقعی دیتاسنتر هم بخشی از همان تصمیم هستند.
بنابراین هنگام مقایسه دو سرور، فقط نپرسیم:
کدام قویتر است؟
بهتر است بپرسیم:
برای رسیدن به عملکرد موردنظر، کدام معماری انرژی، برق و خنککاری منطقیتری از کل زیرساخت میخواهد؟
بهنظر شما در دیتاسنترهای امروزی، کدام محدودیت زودتر خودش را نشان میدهد: برق، خنککاری یا فضای رک؟