برای کارتریج ذخیره‌سازی از نظر کیفیت برند محصولات، می‌توانیم بازار را به چهار گروه تقسیم کنیم. البته وقتی درباره LTO صحبت می‌کنیم، صرفاً اسم روی جعبه مهم نیست. اصالت کالا، شرایط نگهداری، عمر کارتریج و نحوه تأمین هم می‌توانند مستقیماً روی اطمینان‌پذیری Media اثر بگذارند. اما اگر بخواهیم از نظر برند و برای استفاده سازمانی

اگر بخواهم این سؤال را برای بازار ایران جواب بدهم، پاسخ من این است:بله؛ Supermicro می‌تواند انتخاب خیلی خوبی باشد، اما نه برای هر پروژه و مهم‌تر از آن، نه از هر فروشنده‌ای.Supermicro یک تفاوت جدی با خیلی از برندهای سنتی Enterprise دارد:فلسفه طراحی آن بر پایه Building Block و تنوع بسیار زیاد Configuration است.

در زیرساخت‌های جدید AI، دیگر فقط این سؤال مهم نیست که «چه GPUای داریم؟» یک سؤال مهم‌تر هم کنار آن قرار گرفته است:داده با چه سرعتی بین GPUها جابه‌جا می‌شود؟ اگر شبکه و Fabric نتوانند هم‌پای پردازنده‌ها کار کنند، حتی قدرتمندترین GPUها هم بخشی از زمان خود را منتظر می‌مانند. این یعنی بخشی از سرمایه‌گذاری

وقتی درباره زیرساخت هوش مصنوعی صحبت می‌کنیم، معمولاً اولین توجه به قدرت GPU است. اما یک محدودیت مهم‌تر گاهی دیر دیده می‌شود: حافظه. اگر مدل در حافظه جا نشود یا داده با سرعت کافی به پردازنده نرسد، حتی GPU قدرتمند هم نمی‌تواند از تمام ظرفیت خود استفاده کند. به نظرم مسیر چند نسل اخیر NVIDIA

وقتی مشخصات نسل جدید پردازنده‌ها و شتاب‌دهنده‌های AMD را می‌بینیم، عددهای مربوط به توان مصرفی خیلی زود جلب توجه می‌کنند. مثلاً در بعضی مدل‌های EPYC 9005، توان طراحی‌شده به 500 وات رسیده و در خانواده Instinct هم اعداد بسیار بالاتری دیده می‌شود. در نگاه اول شاید نتیجه ساده باشد: هرچه وات بالاتر، مصرف بیشتر و

در بسیاری از پروژه‌های هوش مصنوعی، اولین سؤال این است: چه GPUای بخریم؟ اما به‌نظر من، این سؤال فقط بخشی از مسئله را پوشش می‌دهد. NVIDIA امروز دیگر فقط یک تولیدکننده GPU نیست. مجموعه‌ای از فناوری‌های پردازشی، شبکه‌ای، ارتباطی و نرم‌افزاری را کنار هم قرار داده که عملاً روی معماری کامل زیرساخت AI تأثیر می‌گذارد.