در پروژههای دیتاسنتری، معمولاً اولین سؤال درباره سرور این است: «چه پردازندهای دارد؟»
اما وقتی مجازیسازی، Database، Analytics و حجم Storage همزمان رشد میکنند، به نظر من سؤال مهمتر این است:
این سرور تا چه اندازه میتواند همراه با نیاز سازمان توسعه پیدا کند؟
Dell PowerEdge R770 یک سرور 2U، دوپردازندهای مبتنی بر Intel Xeon 6 است. بسته به نوع پردازنده، این پلتفرم از مدلهای P-core و E-core پشتیبانی میکند و Dell برای آن حداکثر 144 هسته E-core یا 86 هسته P-core در هر پردازنده اعلام کرده است. همچنین 32 اسلات DIMM و طیف متنوعی از گزینههای Storage از جمله EDSFF E3.S NVMe در دسترس است.
مدیریت سرور نیز بر پایه iDRAC10 انجام میشود و در برخی پیکربندیها امکان Direct Liquid Cooling وجود دارد.
اما چیزی که برای من در R770 مهمتر از افزایش تعداد هستههاست، تعادل بین Compute، Memory، Storage، I/O و قابلیت توسعه در یک شاسی 2U است.
یعنی هنگام انتخاب چنین سروری، صرفاً مقایسه Benchmark پردازنده کافی نیست. باید پرسید:
آیا Storage آینده سازمان روی همین پلتفرم قابل توسعه است؟
شبکه و کارتهای توسعه چه ظرفیتی خواهند داشت؟
مصرف برق و Cooling در کانفیگ نهایی چه خواهد بود؟
و آیا واقعاً به P-core نیاز داریم یا برای بعضی Workloadها، تراکم بالاتر E-core انتخاب منطقیتری است؟
برای بازار ایران:
در چنین نسلهایی به نظرم مهمتر از «داشتن جدیدترین سرور»، انتخاب Configuration درست است. قطعات قابل تأمین، خدمات و امکان توسعه چند سال آینده باید قبل از خرید بررسی شوند.
R770 در حال حاضر یک محصول جاری در مستندات رسمی Dell است، اما موجودی و Configuration قابل سفارش میتواند براساس بازار و منطقه متفاوت باشد.
اگر برای یک زیرساخت جدید انتخاب میکردید، اولویت شما کدام بود: تعداد Core بیشتر، ظرفیت Memory، Storage یا امکان توسعه؟